Blog Image

Mijn gedachten

Wat je hier kunt vinden.

Mijn gevoelens, beschreven in gedichten en verhalen. kijk ook op mijn site

Jij

Gedichten Posted on Thu, January 19, 2017 17:02:42


Jij bent het die me laat lachen

mijn gedachten met mooie beelden vult

me zelfs mij oude ik laat terug vinden

de zon lijkt steeds te schijnen

een warmte doortrekt mijn lichaam

de laatste jaren sleepte ik me voort

dipjes angsten lagen constant op de
loer

ik verdwaalde in mijn wereld

en voelde me er nooit echt thuis

Leefde een leven die niet bij me paste

probeerde te zijn die ik niet was

en meer en meer verloor ik mezelf

ik speelde mijn rollen

van dochter

van moeder

van vrouw

een knagend rat van eenzaamheid

die al van af mijn kinderjaren bij me
was

baande zich bijna dagelijks een weg
door mijn leven

ik overleefde en probeerde het beste
ervan te maken

Dacht niet te veel na over wat ik echt
voelde

toen kwam er een omkeer

2012 werd ik mezelf

wankele stapjes ging ik een nieuwe weg

het bleek nog niet zo makkelijk

het werd een weg van zelf ontdekking

en wat ik vond, koste me bijna het
leven

ik vocht als een leeuwin tegen mijn
schimmen

en kon ze gedeeltelijk verslaan

af en toe zijn ze nog onderdeel van
mijn bestaan

En nu ben jij er

en God ik ben zo dankbaar

jij die van mijn houd

het is puur

je warmte kruipt in mijn lichaam

mijn ziel

het is jou liefde

die mijn leven mooier maakt

het onmogelijke mogelijk maakt

mijn dromen

Zijn niet meer dromen maar onderdeel
van mijn bestaan

jij doet zoveel met mij

jij maakt me blij

Dank je wel voor je bestaan

dank je wel dat je naast mij wil staan

mijn hart sneller laat kloppen

deze liefde zal nooit meer stoppen

Shasja



Loslaten

Gedichten Posted on Wed, January 11, 2017 10:38:33


Ik heb je nooit pijn willen doen

toch gebeurt het nu keer op keer

we drijven bij elkaar vandaan

ieder van ons word meegenomen door een
andere golf/stroming

zoveel onbesproken dingen

zoveel verborgen pijnen

al zoveel jaar leven we onder één dak

maar toch kennen we elkaar niet echt

Ik heb je nooit pijn willen doen

toch gebeurt het nu keer op keer

vermoedelijk hadden we al eerder moeten
beseffen

dat wat wij hadden niets meer was, dan
gewoon vriendschap

onbewust hebben we elkaar in de weg
gezeten

Tuurlijk ik hield van jou

ik hou nog van jou

maar dat heeft niets met passie te
maken

Ik heb je nooit pijn willen doen

toch gebeurt het nu keer op keer

vermoedelijk hadden we eerder uit
elkaar moeten gaan

het was immers al een poos duidelijk
dat het niet echt werkte

toch we bleven bij elkaar, een relatie
zonder passie

want mijn hart lag nu eenmaal bij
vrouwen en niet bij een man

toch heb ik mijn best gedaan

heb ik geprobeerd mezelf aan je te
geven

van je te houden zoals het hoorde

en soms op kleine momenten gebeurde dat
heel even

Ik heb je nooit pijn willen doen

toch gebeurt het nu keer op keer

het was niet allemaal slecht!

Er waren echt momenten bij dat we een
goed team waren

en in zeker zin van elkaar konden
houden

zelfs lol konden hebben

ja we raakte elkaar vaak kwijt

en deden elkaar bewust en soms onbewust
pijn

Er is veel gebeurt in die jaren

misschien wel te veel!

Ik heb je nooit pijn willen doen

toch gebeurt het nu keer op keer

Ik gun je alle geluk van de wereld

een vrouw die van je houd zoals het
hoort te zijn

die je compleet maakt

net zoals ik me op dit moment voel

dat je de liefde tot in je tenen zult
voelen

met je hart, ziel en lichaam naar die
persoon verlangd

dat er een vuur in je brand die maar
niet wil doven

dat soort liefde gun ik je!

Want dat voelt zo goed!

Ik heb je nooit pijn willen doen

toch gebeurt het nu keer op keer

ik heb mijn liefde nu gevonden

en ik ben zo blij met haar

ik hoop dat je hier steeds beetje bij
beetje

beter mee om zal kunnen gaan

als je van mij houd, gun me mijn geluk

laat me vrij

Jij zult altijd een onderdeel van mijn
leven zijn

jij bent immers de vader van mijn
kinderen

en jij hebt mij hiermee het grootste
geschenk gegeven

mama zijn!

Ik heb je nooit pijn willen doen

toch gebeurt dit keer op keer

ik had gehoopt dat dit nooit zou
gebeuren

dat ik jou pijn zou moeten doen

we hadden immers goede afspraken
gemaakt

zo zie je maar weer het hart laat zich
niet sturen

je kunt niet bepalen van wie je houd

er is geen knopje wat je uit kunt
zetten

en het spijt me echt dat je meer voor
mij voelt dan ik voor jou

maar ook ik kan mijn hart niet sturen

De tijd van loslaten is gekomen

hoe moeilijk dat ook is

ik zou je willen helpen, willen
ondersteunen

maar aangezien ik het probleem ben word
dat moeilijk

ik stel me hard op

maar niet omdat ik dat wil

maar gewoon omdat het moet

ik moet mijn grenzen bewaken

moet mezelf beschermen

Er is geen samen meer!

Helaas……….

Shasja



Vroeger

Gedichten Posted on Sun, January 01, 2017 21:28:12

Wanneer ik weer net als toen ik klein
was

de buikpijn ervaar

als of er messen in mijn buik prikken

en dan na het poepen

opnieuw het bloed aan het wc-papier zie

besef ik dat het litteken opnieuw is
open geknapt

een wond uit mijn kindertijd

Wanneer ik weer net als toen ik klein
was

de buikpijn ervaar

vecht ik tegen mijn wanhoop

mijn stille verdriet die al zoveel
jaren bij me is

af en toe laait de woede dan weer op

waarom moest jij je leuter in een
kleuter steken

mij mijn onschuld ontnemen

Wanneer ik weer net als toen ik klein
was

de buikpijn ervaar

waarom kon je niet gewoon een opa zijn?

Ik voel mijn tranen branden

maar ik hou ze tegen

hier wil ik niet zijn

ook niet met mijn buikpijn

en het bloed aan het papiertje

Ik wil wegrennen

wil niet boos en verdrietig zijn

maar het is zo moeilijk op zo’n moment

het kind in mij huilt

het litteken bloed opnieuw

en doet pijn

het heeft tijd nodig

de wond zal weer helen

de buikpijn over gaan

Shasja



Trouwen de mooiste dag van mijn leven?

Mijn gedachten Posted on Tue, December 27, 2016 16:40:10

24 augustus 2013

Vandaag ging het buurmeisje trouwen, ze woonde al een poosje op
zich zelf maar trouwde van uit het ouderlijk huis. Ach wat zag ze er
leuk uit en wat keek ze gelukkig. En boem daar was het gevoel, meid
ik hoop dat je een goede keus heb gemaakt. Kon er niets aan doen,
moest terug denken aan mijn eigen trouwdag. En een wrange smaak kwam
naar boven, want wat voor de meeste mensen de mooiste dag van je
leven hoort te zijn, was het voor mij een verschrikking. Ten eerste
had ik volop twijfel over mijn relatie omdat die op dat moment niet
echt meer lekker liep, veel spanning tussen ons. Niet omdat ik op dat
moment twijfelde aan mijn geaardheid in geen geval, daar dacht ik
toen nog niet over na. Maar gewoon het hele gebeuren er om heen. Ik
was zelf net bekomen van een hele moeilijke periode in mijn leven,
behoorlijk overspannen geweest en dat had ik net weer een beetje op
een rijtje. Toen hij mij ten huwelijk vroeg. Ik zei ja! Maar
toen begon het gezeur met zijn familie, die wilde niet komen als die
kwam en anders om. Hierdoor kreeg mijn vriend veel spanning, waardoor
hij van slag raakte. Zijn familie was sowieso niet zo op mij gesteld
en vonden min of meer dat hij beneden zijn stand ging trouwen. Ik heb
hem voorgesteld laten we in het geheim trouwen, we trouwen met elkaar
daar hoef eigenlijk niemand bij te zijn. Maar daar wilde hij niets
van weten, want je trouwde maar één keer en dat moest gevierd
worden.

Ik stemde toe, maar wat een gezeur, een aantal maanden voor de
geplande datum kwam mijn schoonvader bij mijn vriend op het werk,
zijn vader stond buiten wachten toen mijn vriend vrij was. Hij wilde
eens een goed gesprek met zijn zoon hebben. Het gesprek hield in dat
hij zijn zoon sterk aan rade om op huwelijkse voorwaarden te trouwen,
want je kon nooit weten wat de toekomst zou brengen. En wanneer het
niet meer zou gaan dan zou ik de helft van het geld krijgen, maar het
geld moest in de eigen familie blijven. Wat voor geld? We hadden
alleen ons eigen kleine spaarrekening, maar het ging om een eventuele
erfenis. Afijn schijnbaar dacht mijn schoonvader dat ik met mijn
vriend ging trouwen voor een eventuele erfenis die ooit een keer uit
betaald zouden woorden wanneer hij en zijn (ex) vrouw zouden komen te
overlijden. Pff wat een onzin, mijn vriend beide ouders leven nu nog
steeds en we hebben nog geen erfenis gehad. Maar goed, om een lang
verhaal kort te maken ging hij met zijn zoon mee naar huis, om mij
ook duidelijk te maken dat we beter op huwelijkse voorwaarden konden
gaan trouwen. Ik kan niet beschrijven wat ik toen voelde, waarom
dacht hij zo slecht over mij? En waar bemoeide hij zich mee? Dacht
hij nu werkelijk dat ik met zijn zoon trouwde om het geld? Dan had ik
toch beter een oude man aan de haak kunnen slaan, dan had ik eerder
geld tot mijn beschikking gehad. Al met al liep het gesprek niet erg
vlot. En toen mijn schoonvader eindelijk weg ging bleef er een
spanningsveld hangen.

Mijn vriend raakte nog meer in de stress want wat moest hij nu
doen? Ik zei hem dat we gewoon onze eigen plan moesten gaan volgen,
want het was immers ons huwelijk, daar had een ander toch niets mee
te maken? Maar goed voor de zekerheid wilde mijn vriend toch even
naar de notaris om zeker te weten wat het handigste was in ons geval.
Ik wilde niet! We hadden toch samen al een beslissing genomen? En
toch ging ik mee naar de notaris, niet sterk genoeg om voor mezelf op
te komen. Ik zie die beste man nog zitten hij keek mij aan, hij
voelde aan alles dat ik absoluut daar niet wilde zijn, zijn ogen
stonden triest toen hij me aan keek, en ik voelde iets van kind waar
ben jij aan begonnen? Hij vertelde dat het voor ons totaal geen zin
had om op huwelijkse voorwaarde te trouwen omdat we zelf immers niet
echt een kapitaal hadden. En hij zei ook nog wanneer mijn schoonvader
bang was dat de aangetrouwde kinderen met zijn geld aan de haal zou
gaan, dat die dat in zijn eigen testament kon verwerken. Met een
gevoel, was dit nu allemaal nodig geweest gingen we weer naar huis
toe.

De spanning tussen ons bleef want zijn familie bleef zeuren, 3
maand voor het huwelijk vroeg ik mijn vriend, laten we het een jaar
uitstellen, want ik weet het allemaal niet meer. Jij zit niet lekker
in je vel, ik weet niet of dit een goede basis is om te gaan trouwen!
Hier wilde hij niets van horen, want de trouw kaarten waren immers al
de deur uit. En alles was al geregeld. En dat was ook zo,
opnieuw was ik niet sterk genoeg om door te zetten. En de trouwdatum
bleef staan. En hoe dichter die bij kwam, hoe meer en meer ik ging
twijfelen want er bleef wrijving tussen ons. En toen brak de grote
dag aan, ik stond stijf van de spanning, zijn k…familie de vader,
moeder broer en zus zouden er de gehele dag bij zijn. Mijn ouders en
een paar vrienden ook. Maar dat woog niet af tegen zijn familie
waarvan ik wist dat ze me niet accepteerden. En nu moesten ze er ook
bij zijn wat de mooiste dag van mijn leven zou moeten worden. Waarom
waren we niet in het geheim getrouwd? Ik probeerde een blij gezicht
op te zetten en te genieten van het moment. Maar van binnen
schreeuwde ik, huilde ik. In het gemeentehuis tijdens de
plechtigheid, was mijn hoofd vol twijfels, maar mijn god je loopt
toch niet weg bij je eigen trouwerij? Ik voelde me gevangen kon geen
kant op. Wat deed ik hier? Waarom had ik niet voor mezelf gekozen?
Toen ik Ja moest zeggen zei ik dat te snel want ik wilde er zo gauw
mogelijk van af zijn. En toen was ik getrouwd.

Op naar de maaltijd. Maar wat een frustratie, had buikpijn want
het was weer tijd voor mijn maandelijkse periode, plus dat ik de rest
van de dag met mijn schoonfamilie moest door brengen. Mijn
schoonvaders vriendin was niet mee gekomen, hij zei zelf dat ze dat
niet wilde, maar ik wist dat hij die beslissing genomen had. Ik vond
zijn vriendin erg aardig. Nu kon hij zich mooier voordoen, en bij
zijn echtgenoot schijnheilig gaan zitten terwijl ze al jaren niet
meer samen woonden. Nog wel getrouwd maar ieders een eigen leven.
Toen ik mijn vriend zei dat zijn vader loog en die vriendin wel had
willen komen. Geloofde hij mij niet. We zochten een telefoon op en
belde haar en natuurlijk had ik gelijk. De rest van de dag negeerde
ik mijn schoonfamilie het enige verzet wat ik nog kon doen. S`avonds
was er feest daar kwamen mijn ooms en tante`s en collega`s van mijn
vriend. Ik moet zeggen dat was redelijk gezellig. En zo ging
onze trouwdag voorbij.

Ik heb jaren lang niet naar de trouwfoto`s kunnen kijken, gewoon
omdat het te pijnlijk was. En vandaag ter dag nog niet echt. Voel nog
steeds een bepaalde pijn en één vraag blijft pijnlijk hangen.
Waarom? Waarom was ik niet sterk genoeg om voor mezelf te kiezen?
Want hoe heel anders was mijn leven dan verlopen. Dan was ik
misschien veel eerder mezelf geworden. Maar goed wat gebeurt is is
gebeurt! De tijd is niet meer terug te draaien. Want twee dingen
heeft deze relatie wel op geleverd, een goede vriend, en drie
geweldige kinderen. De toekomst ligt nog helemaal open en hoe die
word? De tijd zal het leren. Maar één ding weet ik zeker ik zal me
nooit meer anders voordoen! Want ik ben wie ik ben! En leef mijn
eigen leven, kom beter voor mezelf op, want ook mijn mening telt. Ik
ben een vrouw die van vrouwen houd, nog samen woont met mijn vriend,
maar wel zich zelf is.



Scheiden doet lijden

Mijn gedachten Posted on Mon, December 19, 2016 12:16:16

Het doet wat met me, ik wil je geen pijn doen, toch gebeurt het keer op keer. Ik voel je angst je frustratie. Maar dit is toch echt iets wat jezelf moet doen. Al die jaren heb ik voor je klaar gestaan je problemen opgelost. Misschien achteraf gezien wel eens te veel, hierdoor ben je op mij gaan leunen. Het idee dat ik hier straks weg ben, bezorgd jou grote angsten. Ik begrijp het! Maar ik kan niet blijven, het is zo klaar voor me. Wanneer ik blijf zou ik meer en meer een hekel aan je krijgen. Ik wil niet langer een rol spelen waar ik me niet goed bij voel. Ik wil niet in een relatie blijven hangen waar ik niet gelukkig in ben, en me zo intens eenzaam voel. Er zijn zo vreselijk veel dingen gebeurt, mooie dingen, maar ook vele mindere mooie dingen.

Mijn eenzaamheid groeide meer en meer in de jaren die volgde, voelde me zo onbegrepen onbemind. Voelde niet dat jij van me hield, want op momenten dat ik je nodig had was je er niet. Nee ik was er om problemen op te lossen, de boel hier draaiende te houden. En ik deed het met liefde. Cijferde mezelf weg.

Maar het is zo klaar, de kinderen zijn groter geworden, ze begrijpen het, meer dan jij heb ik wel eens het vermoeden. Ze kennen jou ze kennen mij, ze zien en voelen de verandering, ze voelen hoe ik hier in sta. Ze kennen jou, weten wat jou zwakheden, en onvolkomenheden zijn. Zij weten waar ik al die jaren tegen aangelopen ben. En nee je bent geen slechte man, je bent zoals jij bent. En vermoedelijk is daar ergens wel iemand die alles wat jij bent kan waarderen. Een persoon waar jij je passie en liefde voor kan gaan voelen. En niet de moederrol waar ik in zit. Want ik ben niet je moeder, niet eens meer je vrouw. Het doet me pijn dat ik me de laatste weken harder moet opstellen tegen over jou, maar ik moet! Het knopje moet bij je om zodat jij begrijpt dat je echt moet loslaten! Het is zo niet mij!

Maar om mezelf te mogen zijn heb ik vrijheid nodig, ik wil niet geketend worden. Ik wil me niet meer ongelukkig voelen. Niet meer dat stille verdriet! Niet meer een rol spelen die ik niet ben. Mijn hart heeft haar eigen ritme, en dat ritme is niet de jouwe! Eenzaamheid is erger met zijn twee word er in een liedje gezongen, en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Laat me los! Dan misschien in de toekomst kunnen we weer ‘vrienden’ worden, voor nu stoort me jou gedrag behoorlijk. Zodat ik weinig meer voor je voel………..

Kijk ook op mijn site

Bestel hier mijn boekje



Zwaar soms

Mijn gedachten Posted on Thu, December 15, 2016 23:02:02

Vandaag een zwaar dagje, soms ben je
gewoon met teveel dingen tegelijk bezig. Kan terug kijken op een
emotioneel dagje. Het pad wat ik op het moment bewandeld nogal
hobbelig. Met name in mijn gevoel. Zoveel gevoelens en gedachten die
er door mijn hoofd spoken. Het is tijden geleden dat mijn hoofd zo
vol was. Er zit op het moment zoveel in dat ik er geen lijn in lijk
te krijgen. Dan maar weer mijn oude vertrouwde vriend raadplegen. Nog
steeds is het, het schrijven wat mijn hoofd leeg kan maken. Er een
lijn in te krijgen. De afgelopen, weken ben ik in een
stroomversnelling terecht gekomen. Wat al een jaar voelbaar was
escaleerde. Er werd een keuze gemaakt. Het loslaten stapsgewijs
begonnen. Maar er ontstonden ook dingen die ik niet had kunnen
voorzien. Loslaten lijkt nog niet zo makkelijk te zijn. In hoeverre
kun je rekenschap houden met de ander persoon? Wat nu als die persoon
er een heel ander beeld van heeft? Dan word het wel heel moeilijk. Ik
had dit niet van te voren aan zien komen. Ik was echt in de
veronderstelling dat we goede afspraken over gemaakt hadden. Toen ik
in 2012 uit de kast kwam waren de afspraken volgens mij duidelijk.
Het loslaten als man en vrouw was begonnen.

We gaven elkaar de vrijheid om te
ontdekken, eventueel te daten, want we bleven bij elkaar voor de
kinderen. Verder was er immers niets meer? We waren elkaar al jaren
kwijt te minste zo voelde ik het. Ik had niet echt behoefte aan iets
in relatiesfeer, ik zocht vriendschappen, die ik ook vond, ik werd
weleens verliefd maar dat waren nogal probleem gevallen. Dus echt tot
een ontmoetingen kwam het niet. Hij leek gelukkig met de situatie,
onbeperkt contact met dames leggen, dat dit op niets uitdraaide daar
kon ik toch zeker niets aan doen. We leefde langs elkaar heen zo als
we al jaren deden. Ik bleef hem net zo als altijd behandelen, toonde
belangstelling en stond hem met raad en daad bij, je woont immers
onder het zelfde dak, dus dat is het minste wat je kunt doen. We
hadden geen intimiteit meer maar eerlijk is, eerlijk dat stelde de
laatste jaren toch geen reet meer voor.

Er was nooit veel passie geweest, meer
een verplichtnummertje wat af en toe gewoon moest gebeuren omdat je
dat immers bij een huwelijk hoort. Een triest gegeven en het ook iets
waar ik niet trots op ben. Ik zit juist vol passie, liefde. Maar soms
loopt het anders dan wat je in je hoofd hebt. Soms doe je elkaar
onbewust pijn, en ja dat gebeurde soms ook tijdens ons samenzijn,
kleine dingetjes wat kwetsen voor een vrouw kan zijn, uitspraken,
opmerkingen. Ik borg die dingen op in een doosje, mijn doosje van
hem. Een relatie gaat niet over roosjes ja misschien toch wel met
doorntjes. In de loop der jaren verborg ik veel in dat doosje,
onbesproken dingen, gewoon omdat ik er niet over kon praten. Sommige
dingen hou je voor jezelf, en sluipen erin. Er met elkaar over praten
was vaak toch moeilijk omdat het voor me heel persoonlijk was.
Denkend dat geen enkele relatie perfect was liet ik dingen gebeuren.
Ook omdat ik toen nog niet de mogelijkheid om voor mezelf te kiezen,
en voor mezelf op te komen. Een ander was immers veel belangrijker.
Dat doosje raakte meer en meer vol. Tja en nu we op het punt gekomen
zijn dat we ieders een eigen weg gaan is de deksel eraf gevlogen.

En dingen komen bikkelhard binnen, of
het nu komt dat het nu echt gaat gebeuren, en ik nu de mogelijkheid
heb om het te bekijken. Ik weet het niet. Maar ik kan intens
verdrietig worden wat ik daar in het doosje vind. Ook word ik boos op
mezelf, ergens weet ik dat, dat geen zin heeft. Ik was toen niet
wijzer. En dan is hij daar, ineens laat hij merken dat hij me
eigenlijk niet kwijt wil. En vervalt in een slachtofferrol. Ziet me
ineens als zijn vrouw, hoewel we in 2012 al afscheid van deze rol
genomen hadden. We hebben er lange onnodige gesprekken over. Ik
begrijp het gewoon niet, waar heeft hij dat beeld opgedaan dat er
meer tussen ons speelde dan de rol van ouders? Het praten uit twee
monden gaat me storen, want ik begrijp er geen reet meer van. De ene
keer is het dit, dan is hij blij met de besluit, en het volgende
moment claimt hij me weer. En speelt de rol van ongelukkige man waar
de vrouw in één keer de benen neemt. Ik word hier zo moe van! En de
sukkel begrijpt niet dat juist hierdoor ik veel sneller zal
vertrekken.

Het brengt me uit balans, maar geeft me
tevens ook de kracht om door te gaan, en geeft me het zelfvertrouwen
dat ik een goede keuze hierin gemaakt heb. Het is gewoon zo moeilijk
wat is er op zo’n moment wijsheid.? Ik dwaal de dagen door, last van
afkick verschijnselen omdat ik ook besloten heb om te stoppen met
roken. Pff zo doe ik weer een keer alles tegelijk. Maar aan het eind
van de tunnel is er altijd licht………….Ik sluit nu af zit nog
veel meer. Morgen is er weer een dag.

Shasja



Ik weet het.

Gedichten Posted on Wed, December 14, 2016 22:41:46


Denk niet dat ik het niet voel

ik weet het

ervaar het

maar het is zoals het is

ergens zijn we ieder een eigen kant
opgegaan

al ver voordat ik uit de kast kwam

Denk niet dat ik het niet voel

ik weet het

lang geleden waren we elkaar al kwijt

te veel pijn

te harde woorden gezegd

gekwetst

te veel kapot gemaakt

Denk niet dat ik het niet voel

ik weet het

we gingen door

ik ging door

voor de kinderen

voor het geheel

gewoon omdat het zo hoorde!

Denk niet dat ik het niet voel

ik weet het

ik paste me aan

dacht dat het zo hoorde

een relatie zonder passie

en ozo eenzaam!

Verloren in een leven die niet de mijne
was

Denk niet dat ik het niet voel

ik weet het

ik stond niet te veel stil bij wat er
gebeurde

niet instaat om het anders te doen

immers ik speelde al jaren deze rol

de rol om andere gelukkig te maken

al ver voor dat ik jou kende

Denk niet dat ik het niet voel

ik weet het

uiteindelijk was het klaar!

Ik koos voor mezelf

en stapje voor stapje claimde ik mijn
plek

werd ik de vlinder die ik was

Denk niet dat ik het niet voel

ik weet het

ik voel je eenzaamheid

ik voel hoe jij je nu voelt

onbegrepen

onbemind

welkom in mijn wereld!

Zo heb ik me al heel lang gevoeld!

Shasja



Verdwaald

Gedichten Posted on Thu, December 01, 2016 20:26:59

Verdwaald in mijn eigen bekrompen zijn

doelen die lijken vervagen

een schreeuw die niet van mijn lippen
komt

gevangen

opgesloten in een wereld

de onmacht maak zich van mijn meester

waar is hier de nooduitgang?

Verdwaald in mijn eigen bekrompen zijn

wat is wat ik wil

van binnen word het stil

diep verborgen

ik weet het niet meer

waarvoor

waarom

ik word zo goddeloos moe

Moe van het strijden

onnodige woorden

het heeft gewoon geen zin

woorden die gaan verloren

want het is voor dovemansoren

waar o waar

wanneer komt de rust

Emoties razen door mijn lichaam

ik het warm en koud

verwarring

het niet weten hoe

van binnen heb ik verdriet

niemand die het ziet

de tranen willen niet komen

Verloren in mijn zijn

misschien gaat het over

heb immers voor heter vuren gestaan

maar nu lijken de vlammen niet te doven

ach laat ik het maar gaan

ik wil niet meer praten

ik wil nu zwijgen

laat me met rust!

Er is altijd weer een morgen

die me wakker kust

Shasja



« PreviousNext »