Blog Image

Mijn gedachten

Wat je hier kunt vinden.

Mijn gevoelens, beschreven in gedichten en verhalen. kijk ook op mijn site

Mijn liefsten

Mijn gedachten Posted on Wed, February 08, 2017 09:55:31

Je vroeg aan mij hoe
kan het nou toch dat je zoveel van me houd?
Het hart laat zich niet sturen en soms kun je niet eens uitleggen
waarom het juist die persoon is waar je hart sneller voor slaat. Ik
antwoordde omdat het goed is zoals jij bent. Jij bent lief en
zorgzaam, en past precies bij mij. Jij maakt mij compleet. Wat een
lieve antwoorden. Maar wat is de reden dat juist jij mij compleet
maakt. Dat jij degene bent die mij laat dichten. Mijn het gevoel van
veiligheid geeft. Vermoedelijk zullen er vele dingen meespelen waarom
juist jij dat voor me bent. Maar het alle belangrijkste is wel
wanneer jij na mij kijkt, ik in jou ogen lees hoeveel jij van mij
houd. Dat er geen mooier mens bestaat dan ik. Dat het goed is zoals
ik ben. Slechts één andere persoon heeft me ooit dat gevoel gegeven
en dat was mijn oma. Mijn oma die op vele manieren ervoor gezorgd
heeft dat ik hier vandaag te dag nog ben.

Ik was nog maar een paar uur oud toen
ze me vreemd hoorde hoesten. Ze haalde me uit bedje maakte haar
vingers schoon en met haar wijsvinger haalde ze nog een aantal
slijmdraden uit mijn keel. Hadden ze me niet goed uitgezogen. Ik
geloof graag, dat ze hiermee voor het eerst mijn leven redde. Ook
door haar geweldige inschattingsvermogen zorgde ze ervoor dat ze mijn
moeder, in mijn eerste levensjaren bijna dagelijks ondersteunde. Mij
onder haar hoede nam zodat ik toch de broodnodige liefde kreeg die
een kindje nodig heeft om te leven. Haar liefde gaf me de kracht.
Toen ik ouder werd, werd zij mijn lichtenvoorbeeld. Haar
doorzettingsvermogen, en het altijd maar door gaan wat er ook
gebeurde, trok ik me aan op, in moeilijke situaties. Ze was en is
mijn grote voorbeeld. En toen ik in 2014 in heel zware storm terecht
kwam en bijna het loodje legde. Was het opnieuw mijn oma waar ik
kracht uitputte. Zij was mijn mooiste herinnering, iemand die van mij
hield, gewoon om wie ik was.

En jij liefste geef me het zelfde
gevoel, en dat is de voornaamste reden waarom ik tot in diepst van
mijn tenen zielsveel van jou hou. Wanneer ik jouw woorden hoor, of
jouw hand in de mijne kan ik bergen verzetten, en het onmogelijke
lijkt ineens mogelijk. Wanneer ik jouw liefde voel ooooo dat kan ik
niet beschrijven wat het met me doet. Het maakt me compleet, het
voelt als thuis………..Jij laat mij geloven dat ik het verleden
achter me kan laten. Dat we samen met liefde het kunnen verslaan. En
dat is het enige wat ik wil, ik ben moe van het vechten tegen mijn
verleden. Ik wil vrij zijn. En samen ja dan kunnen we alles aan!!!

Shasja



Zoeken na antwoorden

Mijn gedachten Posted on Mon, February 06, 2017 13:32:06


Na aanleiding van mijn laatste
schrijfsel, en een reactie die ik daar onder kreeg, zette het mij aan
het denken. Zelf spiegeling. Als ik echt acceptatie met mezelf heb,
zou een ander mij niet moeten kunnen raken met hun gedachtengoed. Dan
zou ik daar boven moeten staan. Wat is het dat het zo binnen komt, is
het, het kind in mij die nog steeds wil voldoen aan een perfect
plaatje? Nog steeds op haar tenen loopt om aardig gevonden worden?
Nog steeds zich zelf niet geaccepteerd heeft. Omdat er ergens nog
verborgen harde woorden in mijn oren klinken? Dat ik niet goed genoeg
ben. Dat alles wat er gebeurd mijn schuld is. Waarom kan ik het niet
loslaten? Wat geweest is, is geweest, maar god wat is dat moeilijk.
Ergens is er opnieuw een link met het verleden geopend, en oude
wonden zijn weer bloed aan het verliezen. Ik ben zo moe aan het
worden door de gedachten beelden die verschijnen.

Mijn geloof uit de kindertijd, waar
niemand echt belangstelling had voor het kleine meisje dat zoveel
problemen had. Zo met allerlei gedachten gevoelens overmand werd. De
nachten vaak zo angstig waren. De mensen die mooie woorden hadden
maar ondertussen alleen maar het zelfde blate en niet de woorden
naleefden die ze zelf verkondigde. Ligt daarin de pijn van het
geloof? En waarom ben ik toch zoekende? Terwijl mijn gedachtengoed zo
heel anders is dan wat christenen geloven. Maar toch tijdens het
gebed, bad ik tot Jezus om mijn pijnen weg te nemen, mij de kracht te
geven om het verleden echt los te laten. Want oooo wat zit daar nog
veel verborgen, en net wanneer ik denk, dat ik het een plekje gegeven
heb. Gebeurt er weer iets in het heden waardoor er pijnen van het
verleden aan de oppervlakte komen drijven. Ik besef dat het verleden
een onderdeel van mijn bestaan is. Bij dit leven horen deze
gebeurtenissen. Maar soms denk ik weleens dat er teveel gebeurt is.
Hoeveel kan een mens aan? Verwerken is nog niet zo makkelijk.

Ik verdwaal regelmatig opnieuw in mijn
verleden. Ergens moet k toch gewoon los kunnen laten. Misschien dat
daarom dit liedje me aanspreekt de rivier.
Misschien dat daarom Jezus zo belangrijk voor me is. Zijn leven, die
ook zwaar was, een puur ziel die voor de liefde leefde. Ik die voor
de liefde leeft.

Shasja



Overdenking

Mijn gedachten Posted on Wed, January 25, 2017 22:07:06

Overdenk mijn leven, het gesprek, mijn
woorden ik heb altijd voor een ander geleefd. Na aanleiding wat mijn
oudste dochter gezegd had. Dat ik misschien voor het eerst in mijn
leven gelukkig was. Het is misschien niet geluk, want ik heb wel
gelukkig momenten gehad, Dat kan niet anders…….Toch is het zo, ik
ben hier niet voor mezelf, dit leven begon ik voor een ander, om een
anderen te helpen, te ondersteunen. Een lichtdrager te zijn. Ik wil
niet zwaar doen, wil niet klagen, maar mijn leven staat bol van heel
veel traumatische gebeurtenissen. Een onveilige omgeving maakte dat
ik elke dag van kinds af aan verdwaalde in mijn gedachten gevoelens.
Ik voelde me vaak vreselijk, niet de moeite waard dat ik hier was.
Een moeder waar ik van voelde dat ze last van me had, ik niet aan het
plaatje voldeed wat ze er van verwacht had. Ik droomde ervan om dood
te zijn, maar tevens was ik hier bang voor. Angsten waren constant
onderdeel van mijn bestaan. Angsten gedachten waar ik met niemand
over sprak, alles wat er gebeurde was mijn schuld! Ik probeerde te
voldoen aan wat mensen van mijn verwachte, maar alles wat ik deed leek
me bij mijn handen af te breken. Ik legde contacten met anderen want
het enige wat ik wilde was liefde, aandacht, het gevoel dat het goed
was zo als ik was. Toch vond ik deze herkenning niet, in tegendeel,
volwassenen maar ook kinderen, deden er alles aan om me kapot te
maken, tegen te werken.

Ik leefde in een onveilig omgeving,
gevangen in mijn gevoelens en gedachten, gedachten, gevoelens die
vaak zo duister waren. Ik strafte mezelf door dingen te doen die pijn
deden. Want alles lag toch immers aan mij, wanneer ik anders was
geweest dan was het niet gebeurt. Dat ik in leven bleef was omdat ik
knuffels stal, want lichamelijk contact had ik nodig om te leven.
Mijn redding was mijn fantasie wereld, hier kon ik me in terug
trekken. Ik leerde om altijd een lach op mijn gezicht te toveren,
want dat scheen de mens prettig te vinden. Dus ik lachte veel en was
luid aanwezig om de eenzaamheid en de angst van mijn af te
schreeuwen. Een knagende rat/pijn was eigenlijk constant aanwezig.
Ik was bang voor het donker, bang voor de eenzaamheid, bang om echt
alleen te zijn. Wanneer ik in mijn bedje lag durfde ik niet te
slapen, want stel dat zij mij alleen zouden laten, eindelijk hadden
beslist dat het genoeg was…….En wanneer ik eindelijk sliep
droomde ik meestal eng. Van moorden, tot de hele nacht achterna
gezeten te worden door een boze groep mensen, of monsters.

Voor het oog leek ik een vrolijk kind,
wanneer ik wist dat er na mij gekeken werd speelde ik het spel van
vrolijk, speels kind. Maar ik voelde me geen kind, ik voelde me
eigenlijk helemaal niets, geen jongen, geen meisje, zelfs geen mens.
Ik was een onbeduidend iets. En als ik zou verdwijnen zou niemand mij
missen, en vermoedelijk zouden veel mensen dan blij zijn. Ach een
gedachten gevoelens van een kind. Geheimen die ik nooit zou vertellen
verteerde me van binnen. Een druk kindje onrustig kindje, Dat zong
lachte en was altijd luid aanwezig. Toch hadden de gebeurtenissen die
ook later gebeurde invloed op mijn gedrag, rond mijn negende jaar
trilden mijn handen zo dat ik geen pen goed kon vast houden. Een
gebroken kindje die te veel gezien en ervaren had en volwassenen
nooit meer echt zou vertrouwen. Vernederd door hun. Zelfs door een
lerares eigenlijk voelde ik me nergens veilig……

Ja ik wilde moeder worden, niet om mijn
gene door te geven, maar gewoon omdat ik het gevoel had dat het
moest, dat ik hier een taak in te vervullen had. Nu pas heb ik het
gevoel dat ik voor mezelf leef, en dat komt door jou, jouw liefde
doet met beseffen dat ik belangrijk ben. Jij maakt me compleet ik
voel me niet meer alleen…….Want jij bent er.



Trouwen de mooiste dag van mijn leven?

Mijn gedachten Posted on Tue, December 27, 2016 16:40:10

24 augustus 2013

Vandaag ging het buurmeisje trouwen, ze woonde al een poosje op
zich zelf maar trouwde van uit het ouderlijk huis. Ach wat zag ze er
leuk uit en wat keek ze gelukkig. En boem daar was het gevoel, meid
ik hoop dat je een goede keus heb gemaakt. Kon er niets aan doen,
moest terug denken aan mijn eigen trouwdag. En een wrange smaak kwam
naar boven, want wat voor de meeste mensen de mooiste dag van je
leven hoort te zijn, was het voor mij een verschrikking. Ten eerste
had ik volop twijfel over mijn relatie omdat die op dat moment niet
echt meer lekker liep, veel spanning tussen ons. Niet omdat ik op dat
moment twijfelde aan mijn geaardheid in geen geval, daar dacht ik
toen nog niet over na. Maar gewoon het hele gebeuren er om heen. Ik
was zelf net bekomen van een hele moeilijke periode in mijn leven,
behoorlijk overspannen geweest en dat had ik net weer een beetje op
een rijtje. Toen hij mij ten huwelijk vroeg. Ik zei ja! Maar
toen begon het gezeur met zijn familie, die wilde niet komen als die
kwam en anders om. Hierdoor kreeg mijn vriend veel spanning, waardoor
hij van slag raakte. Zijn familie was sowieso niet zo op mij gesteld
en vonden min of meer dat hij beneden zijn stand ging trouwen. Ik heb
hem voorgesteld laten we in het geheim trouwen, we trouwen met elkaar
daar hoef eigenlijk niemand bij te zijn. Maar daar wilde hij niets
van weten, want je trouwde maar één keer en dat moest gevierd
worden.

Ik stemde toe, maar wat een gezeur, een aantal maanden voor de
geplande datum kwam mijn schoonvader bij mijn vriend op het werk,
zijn vader stond buiten wachten toen mijn vriend vrij was. Hij wilde
eens een goed gesprek met zijn zoon hebben. Het gesprek hield in dat
hij zijn zoon sterk aan rade om op huwelijkse voorwaarden te trouwen,
want je kon nooit weten wat de toekomst zou brengen. En wanneer het
niet meer zou gaan dan zou ik de helft van het geld krijgen, maar het
geld moest in de eigen familie blijven. Wat voor geld? We hadden
alleen ons eigen kleine spaarrekening, maar het ging om een eventuele
erfenis. Afijn schijnbaar dacht mijn schoonvader dat ik met mijn
vriend ging trouwen voor een eventuele erfenis die ooit een keer uit
betaald zouden woorden wanneer hij en zijn (ex) vrouw zouden komen te
overlijden. Pff wat een onzin, mijn vriend beide ouders leven nu nog
steeds en we hebben nog geen erfenis gehad. Maar goed, om een lang
verhaal kort te maken ging hij met zijn zoon mee naar huis, om mij
ook duidelijk te maken dat we beter op huwelijkse voorwaarden konden
gaan trouwen. Ik kan niet beschrijven wat ik toen voelde, waarom
dacht hij zo slecht over mij? En waar bemoeide hij zich mee? Dacht
hij nu werkelijk dat ik met zijn zoon trouwde om het geld? Dan had ik
toch beter een oude man aan de haak kunnen slaan, dan had ik eerder
geld tot mijn beschikking gehad. Al met al liep het gesprek niet erg
vlot. En toen mijn schoonvader eindelijk weg ging bleef er een
spanningsveld hangen.

Mijn vriend raakte nog meer in de stress want wat moest hij nu
doen? Ik zei hem dat we gewoon onze eigen plan moesten gaan volgen,
want het was immers ons huwelijk, daar had een ander toch niets mee
te maken? Maar goed voor de zekerheid wilde mijn vriend toch even
naar de notaris om zeker te weten wat het handigste was in ons geval.
Ik wilde niet! We hadden toch samen al een beslissing genomen? En
toch ging ik mee naar de notaris, niet sterk genoeg om voor mezelf op
te komen. Ik zie die beste man nog zitten hij keek mij aan, hij
voelde aan alles dat ik absoluut daar niet wilde zijn, zijn ogen
stonden triest toen hij me aan keek, en ik voelde iets van kind waar
ben jij aan begonnen? Hij vertelde dat het voor ons totaal geen zin
had om op huwelijkse voorwaarde te trouwen omdat we zelf immers niet
echt een kapitaal hadden. En hij zei ook nog wanneer mijn schoonvader
bang was dat de aangetrouwde kinderen met zijn geld aan de haal zou
gaan, dat die dat in zijn eigen testament kon verwerken. Met een
gevoel, was dit nu allemaal nodig geweest gingen we weer naar huis
toe.

De spanning tussen ons bleef want zijn familie bleef zeuren, 3
maand voor het huwelijk vroeg ik mijn vriend, laten we het een jaar
uitstellen, want ik weet het allemaal niet meer. Jij zit niet lekker
in je vel, ik weet niet of dit een goede basis is om te gaan trouwen!
Hier wilde hij niets van horen, want de trouw kaarten waren immers al
de deur uit. En alles was al geregeld. En dat was ook zo,
opnieuw was ik niet sterk genoeg om door te zetten. En de trouwdatum
bleef staan. En hoe dichter die bij kwam, hoe meer en meer ik ging
twijfelen want er bleef wrijving tussen ons. En toen brak de grote
dag aan, ik stond stijf van de spanning, zijn k…familie de vader,
moeder broer en zus zouden er de gehele dag bij zijn. Mijn ouders en
een paar vrienden ook. Maar dat woog niet af tegen zijn familie
waarvan ik wist dat ze me niet accepteerden. En nu moesten ze er ook
bij zijn wat de mooiste dag van mijn leven zou moeten worden. Waarom
waren we niet in het geheim getrouwd? Ik probeerde een blij gezicht
op te zetten en te genieten van het moment. Maar van binnen
schreeuwde ik, huilde ik. In het gemeentehuis tijdens de
plechtigheid, was mijn hoofd vol twijfels, maar mijn god je loopt
toch niet weg bij je eigen trouwerij? Ik voelde me gevangen kon geen
kant op. Wat deed ik hier? Waarom had ik niet voor mezelf gekozen?
Toen ik Ja moest zeggen zei ik dat te snel want ik wilde er zo gauw
mogelijk van af zijn. En toen was ik getrouwd.

Op naar de maaltijd. Maar wat een frustratie, had buikpijn want
het was weer tijd voor mijn maandelijkse periode, plus dat ik de rest
van de dag met mijn schoonfamilie moest door brengen. Mijn
schoonvaders vriendin was niet mee gekomen, hij zei zelf dat ze dat
niet wilde, maar ik wist dat hij die beslissing genomen had. Ik vond
zijn vriendin erg aardig. Nu kon hij zich mooier voordoen, en bij
zijn echtgenoot schijnheilig gaan zitten terwijl ze al jaren niet
meer samen woonden. Nog wel getrouwd maar ieders een eigen leven.
Toen ik mijn vriend zei dat zijn vader loog en die vriendin wel had
willen komen. Geloofde hij mij niet. We zochten een telefoon op en
belde haar en natuurlijk had ik gelijk. De rest van de dag negeerde
ik mijn schoonfamilie het enige verzet wat ik nog kon doen. S`avonds
was er feest daar kwamen mijn ooms en tante`s en collega`s van mijn
vriend. Ik moet zeggen dat was redelijk gezellig. En zo ging
onze trouwdag voorbij.

Ik heb jaren lang niet naar de trouwfoto`s kunnen kijken, gewoon
omdat het te pijnlijk was. En vandaag ter dag nog niet echt. Voel nog
steeds een bepaalde pijn en één vraag blijft pijnlijk hangen.
Waarom? Waarom was ik niet sterk genoeg om voor mezelf te kiezen?
Want hoe heel anders was mijn leven dan verlopen. Dan was ik
misschien veel eerder mezelf geworden. Maar goed wat gebeurt is is
gebeurt! De tijd is niet meer terug te draaien. Want twee dingen
heeft deze relatie wel op geleverd, een goede vriend, en drie
geweldige kinderen. De toekomst ligt nog helemaal open en hoe die
word? De tijd zal het leren. Maar één ding weet ik zeker ik zal me
nooit meer anders voordoen! Want ik ben wie ik ben! En leef mijn
eigen leven, kom beter voor mezelf op, want ook mijn mening telt. Ik
ben een vrouw die van vrouwen houd, nog samen woont met mijn vriend,
maar wel zich zelf is.



Scheiden doet lijden

Mijn gedachten Posted on Mon, December 19, 2016 12:16:16

Het doet wat met me, ik wil je geen pijn doen, toch gebeurt het keer op keer. Ik voel je angst je frustratie. Maar dit is toch echt iets wat jezelf moet doen. Al die jaren heb ik voor je klaar gestaan je problemen opgelost. Misschien achteraf gezien wel eens te veel, hierdoor ben je op mij gaan leunen. Het idee dat ik hier straks weg ben, bezorgd jou grote angsten. Ik begrijp het! Maar ik kan niet blijven, het is zo klaar voor me. Wanneer ik blijf zou ik meer en meer een hekel aan je krijgen. Ik wil niet langer een rol spelen waar ik me niet goed bij voel. Ik wil niet in een relatie blijven hangen waar ik niet gelukkig in ben, en me zo intens eenzaam voel. Er zijn zo vreselijk veel dingen gebeurt, mooie dingen, maar ook vele mindere mooie dingen.

Mijn eenzaamheid groeide meer en meer in de jaren die volgde, voelde me zo onbegrepen onbemind. Voelde niet dat jij van me hield, want op momenten dat ik je nodig had was je er niet. Nee ik was er om problemen op te lossen, de boel hier draaiende te houden. En ik deed het met liefde. Cijferde mezelf weg.

Maar het is zo klaar, de kinderen zijn groter geworden, ze begrijpen het, meer dan jij heb ik wel eens het vermoeden. Ze kennen jou ze kennen mij, ze zien en voelen de verandering, ze voelen hoe ik hier in sta. Ze kennen jou, weten wat jou zwakheden, en onvolkomenheden zijn. Zij weten waar ik al die jaren tegen aangelopen ben. En nee je bent geen slechte man, je bent zoals jij bent. En vermoedelijk is daar ergens wel iemand die alles wat jij bent kan waarderen. Een persoon waar jij je passie en liefde voor kan gaan voelen. En niet de moederrol waar ik in zit. Want ik ben niet je moeder, niet eens meer je vrouw. Het doet me pijn dat ik me de laatste weken harder moet opstellen tegen over jou, maar ik moet! Het knopje moet bij je om zodat jij begrijpt dat je echt moet loslaten! Het is zo niet mij!

Maar om mezelf te mogen zijn heb ik vrijheid nodig, ik wil niet geketend worden. Ik wil me niet meer ongelukkig voelen. Niet meer dat stille verdriet! Niet meer een rol spelen die ik niet ben. Mijn hart heeft haar eigen ritme, en dat ritme is niet de jouwe! Eenzaamheid is erger met zijn twee word er in een liedje gezongen, en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Laat me los! Dan misschien in de toekomst kunnen we weer ‘vrienden’ worden, voor nu stoort me jou gedrag behoorlijk. Zodat ik weinig meer voor je voel………..

Kijk ook op mijn site

Bestel hier mijn boekje



Zwaar soms

Mijn gedachten Posted on Thu, December 15, 2016 23:02:02

Vandaag een zwaar dagje, soms ben je
gewoon met teveel dingen tegelijk bezig. Kan terug kijken op een
emotioneel dagje. Het pad wat ik op het moment bewandeld nogal
hobbelig. Met name in mijn gevoel. Zoveel gevoelens en gedachten die
er door mijn hoofd spoken. Het is tijden geleden dat mijn hoofd zo
vol was. Er zit op het moment zoveel in dat ik er geen lijn in lijk
te krijgen. Dan maar weer mijn oude vertrouwde vriend raadplegen. Nog
steeds is het, het schrijven wat mijn hoofd leeg kan maken. Er een
lijn in te krijgen. De afgelopen, weken ben ik in een
stroomversnelling terecht gekomen. Wat al een jaar voelbaar was
escaleerde. Er werd een keuze gemaakt. Het loslaten stapsgewijs
begonnen. Maar er ontstonden ook dingen die ik niet had kunnen
voorzien. Loslaten lijkt nog niet zo makkelijk te zijn. In hoeverre
kun je rekenschap houden met de ander persoon? Wat nu als die persoon
er een heel ander beeld van heeft? Dan word het wel heel moeilijk. Ik
had dit niet van te voren aan zien komen. Ik was echt in de
veronderstelling dat we goede afspraken over gemaakt hadden. Toen ik
in 2012 uit de kast kwam waren de afspraken volgens mij duidelijk.
Het loslaten als man en vrouw was begonnen.

We gaven elkaar de vrijheid om te
ontdekken, eventueel te daten, want we bleven bij elkaar voor de
kinderen. Verder was er immers niets meer? We waren elkaar al jaren
kwijt te minste zo voelde ik het. Ik had niet echt behoefte aan iets
in relatiesfeer, ik zocht vriendschappen, die ik ook vond, ik werd
weleens verliefd maar dat waren nogal probleem gevallen. Dus echt tot
een ontmoetingen kwam het niet. Hij leek gelukkig met de situatie,
onbeperkt contact met dames leggen, dat dit op niets uitdraaide daar
kon ik toch zeker niets aan doen. We leefde langs elkaar heen zo als
we al jaren deden. Ik bleef hem net zo als altijd behandelen, toonde
belangstelling en stond hem met raad en daad bij, je woont immers
onder het zelfde dak, dus dat is het minste wat je kunt doen. We
hadden geen intimiteit meer maar eerlijk is, eerlijk dat stelde de
laatste jaren toch geen reet meer voor.

Er was nooit veel passie geweest, meer
een verplichtnummertje wat af en toe gewoon moest gebeuren omdat je
dat immers bij een huwelijk hoort. Een triest gegeven en het ook iets
waar ik niet trots op ben. Ik zit juist vol passie, liefde. Maar soms
loopt het anders dan wat je in je hoofd hebt. Soms doe je elkaar
onbewust pijn, en ja dat gebeurde soms ook tijdens ons samenzijn,
kleine dingetjes wat kwetsen voor een vrouw kan zijn, uitspraken,
opmerkingen. Ik borg die dingen op in een doosje, mijn doosje van
hem. Een relatie gaat niet over roosjes ja misschien toch wel met
doorntjes. In de loop der jaren verborg ik veel in dat doosje,
onbesproken dingen, gewoon omdat ik er niet over kon praten. Sommige
dingen hou je voor jezelf, en sluipen erin. Er met elkaar over praten
was vaak toch moeilijk omdat het voor me heel persoonlijk was.
Denkend dat geen enkele relatie perfect was liet ik dingen gebeuren.
Ook omdat ik toen nog niet de mogelijkheid om voor mezelf te kiezen,
en voor mezelf op te komen. Een ander was immers veel belangrijker.
Dat doosje raakte meer en meer vol. Tja en nu we op het punt gekomen
zijn dat we ieders een eigen weg gaan is de deksel eraf gevlogen.

En dingen komen bikkelhard binnen, of
het nu komt dat het nu echt gaat gebeuren, en ik nu de mogelijkheid
heb om het te bekijken. Ik weet het niet. Maar ik kan intens
verdrietig worden wat ik daar in het doosje vind. Ook word ik boos op
mezelf, ergens weet ik dat, dat geen zin heeft. Ik was toen niet
wijzer. En dan is hij daar, ineens laat hij merken dat hij me
eigenlijk niet kwijt wil. En vervalt in een slachtofferrol. Ziet me
ineens als zijn vrouw, hoewel we in 2012 al afscheid van deze rol
genomen hadden. We hebben er lange onnodige gesprekken over. Ik
begrijp het gewoon niet, waar heeft hij dat beeld opgedaan dat er
meer tussen ons speelde dan de rol van ouders? Het praten uit twee
monden gaat me storen, want ik begrijp er geen reet meer van. De ene
keer is het dit, dan is hij blij met de besluit, en het volgende
moment claimt hij me weer. En speelt de rol van ongelukkige man waar
de vrouw in één keer de benen neemt. Ik word hier zo moe van! En de
sukkel begrijpt niet dat juist hierdoor ik veel sneller zal
vertrekken.

Het brengt me uit balans, maar geeft me
tevens ook de kracht om door te gaan, en geeft me het zelfvertrouwen
dat ik een goede keuze hierin gemaakt heb. Het is gewoon zo moeilijk
wat is er op zo’n moment wijsheid.? Ik dwaal de dagen door, last van
afkick verschijnselen omdat ik ook besloten heb om te stoppen met
roken. Pff zo doe ik weer een keer alles tegelijk. Maar aan het eind
van de tunnel is er altijd licht………….Ik sluit nu af zit nog
veel meer. Morgen is er weer een dag.

Shasja



Overdenking

Mijn gedachten Posted on Mon, November 28, 2016 11:06:09


Druk met mijn verhaal bezig, schiet al
lekker op, zo blij met de hulp die ik uit onverwachtse hoek kreeg,
mijn verhaal is inmiddels ons verhaal geworden. Mijn dank kan niet
groot genoeg zijn, dank je Esther. Het verhaal maakt veel in me los,
net zoals in het begin toen ik met dit verhaal begon. Al weer zoveel
jaren geleden. Met tussen pozen eraan gewerkt. Indirect heeft dit
verhaal meegedragen om mijn eigen identiteit te vinden. En ook nu
doet het zoveel met mij, want het draait om de liefde, liefde die
geen kleur kent. Een weemoedig gevoel maakt zich van mij meester, een
stille pijn kruipt naar boven. Hoeveel is er de afgelopen jaren niet
gebeurt? Ligt het eraan dat het bijna weer december is dat ik
ik dwaal door gebeurtenissen van de afgelopen jaren? De keuze om uit
de kast te komen betekend zoveel, het bracht mezelf en mijn naasten
in een vrije val. En weg zoeken zodat iedereen het goed zou krijgen
was nog niet zo eenvoudig. Het was puinruimen. En dan heb ik het nog
niet eens over de reactie van de buitenwereld. Mensen kunnen maar
moeilijk accepteren wanneer je anders bent dan wat er van jouw
verwacht word. Huisboompje beestje. En ineens bleek alles anders te
zijn. Pffff het was zwaar. We gingen door, we moesten door. Tegen
alle verwachtingen in besloten ik en de vader van mijn kinderen om
bij elkaar te blijven. Nee er was geen intimiteit meer, maar die was
er al jaren niet meer. We leefde langs elkaar heen.

We konden elkaar toch niet de kinderen
ontnemen. M. leeft voor zijn gezin, zijn kinderen. Dus we zochten een
oplossing, onze kinderen waren het allerbelangrijkste. Zij hadden een
thuishaven nodig. En we sloegen ons er door heen. M en ik werden de
opvoeders van onze kinderen en dat is de band wat ons bind. We kunnen
prima samen door één deur heen en laten elkaar vrij. De
buitenwereld moest er maar aan wennen, en uiteindelijk gebeurde dat
ook. Tegen alle verwachtingen in hielden wij stand, tuurlijk er is
weleens wrijving daar ontkom je niet aan wanneer je samen onder één
dak leeft. Is dit een ideale oplossing? Voor ons wel. Toch op sommige
momenten voel ik me hopeloos verloren, dit was niet het beeld wat ik
voor ogen had wanneer ik vroeger aan samenwonen dacht. Het voelt soms
zo koud van binnen en eenzaamheid die ik mijn hele leven gevoeld heb
is aanwezig. Want liefde voelen zou toch veel meer moeten
zijn………..Liefde voor een persoon dat je tot in je tenen voelt,
noem het ware liefde. Liefde met intimiteit……..Het is niet
anders, dus in stilte laat ik soms een traan. We gaan door, onze
kinderen worden al groter ik knipper met mijn ogen en kijk tegen mijn
oudste zoon op. Hij word al weer 17 volgend jaar, waar is de tijd
gebleven? En onze meiden worden ook al zo groot. Deze kinderen zijn
mijn leven ik heb hun het leven gegeven en zij hebben mij het leven
terug gegeven. Toen het 2014 zo vreselijk mis ging, en ik
geconfronteerd werd met duistere schimmen uit mijn verleden. De pijn
werd bijna mijn ondergang. Ik had al een aantal manieren bedacht hoe
ik uit het leven zou kunnen stappen. Uiteindelijk zag ik mijn
kinderen zij hadden niet om het leven gevraagd. Zij hadden recht op
een moeder. Dus ik beet op mijn tanden en vocht door. Eerst voor hun,
later voor mezelf.

En zo hier ben ik nog, een schrijfster
een dichter. Ik ga door, denk niet aan de toekomst, ik probeer elke
dag het uiterste uit het leven te halen. Ik leef mijn leven met een
lach en een traan. Zo is het en niet anders…………



De slotsom.

Mijn gedachten Posted on Sun, October 16, 2016 22:34:24

Soms is het de vraag of het verstandig
is om in het verleden te zoeken. Voor een paar dagen terug begon ik
onbewust te graven. Met name een zoektocht naar mijn gevoel ten
aanzien van mijn seksualiteit. Ik liet het komen. Ik opende een deur
naar mijn verleden. Mijn eerste liefde, en de rest volgde vanzelf.
Het werden geen zware stukken want dat was iets, waar ik totaal geen
behoefte aan had. Het waarom was me in de eerste instantie niet
duidelijk. Immers voor jaren terug was ik al eens aan graven geweest.
Waarom op dit punt van mijn leven opnieuw? Tijdens het schrijven werd
me meer en meer duidelijk waarom. Alles heeft met acceptatie te
maken………

Acceptatie in mijn keuzes hierin. Dacht
ik voor jaren terug dat het ontstaan was door mijn omgeving en mijn
onwetendheid over wat ik toen voelde. Ben ik nu tot de slotsom
gekomen dat ik eigenlijk van af het begin al wist wat mijn ware
gevoelens waren, maar simpel de keuze maakte om er niets mee te doen.
Want elke keuze die je in je leven maakt daar moet je vol honderd
procent achter staan. Bij twijfel niet inhalen. Oorzaak gevolg. Alles
wat je doet heeft effect op je omgeving een actie roept reactie op.
In een wereld te leven waar mensen moeite hebben met bepaalde
seksuele voorkeur moet je als persoon sterk in je schoenen staan om
de reactie van de buitenwereld aan te kunnen.

In die tijd was ik daar absoluut nog
niet aan toe. Er lag zoveel verborgen in mijn beerput waar ik
hardnekkig een deksel op vast geramd had. Dat ik niet de kracht en
energie had om mijn hart te volgen. Die deksel onder controle houden
vergde al heel veel energie van mijn. Ik wist wanneer de deksel er af
zou vliegen dat ik het geheel niet meer onder controle zou houden,
met alle gevolgen van dien. Af toe wanneer het nodig was liet ik
dingen komen, want verlichting van een zware rugzak is altijd fijn.
Maar wel zodanig dat de pijn en de beelden te overzien waren. Ik weet
dat, dat een verstandige keuze is geweest. Want toen die deksel
ervoor een paar jaar terug afvloog koste het bijna mijn kop. Door
mijn levenservaring en mijn omgeving vond ik de kracht om mijn
duistere schimmen te verslaan.

Het leven bestaat uit keuzes maken. Om
mijn ogen te sluiten voor wat ik werkelijk voelde was simpel weg een
manier om te overleven. Mensen zijn hard en meedogenloos heb ik aan
de lijve ervaren. Want toen de meiden van mijn klas erachter kwam dat
ik een vriendin had werd dat tegen mij gebruikt en ik in een
mangelmolen genomen wat ik niemand gun. Dus om het te overleven
maakte ik de keuze om het snoei hard te ontkennen. Wat er voor
iedereen duimdik boven op lag bezwoer ik het tegen deel. Want wat ik
diep van binnen voelde zou niemand kapot kunnen maken want dat was
van mij.

Het was geen passieve keuze maar een
bewuste keuze. Tja dat kan ik mij afvragen wat het voor zin heeft om
dit antwoord te vinden. Voor mij heeft dit heel veel meer waarde
omdat het iets is wat ik zelf in de hand gehouden heb. Mijn eigen
verantwoordelijk en eerlijk gezegd geeft dat een geweldig gevoel, hoe
krom dat ook klinkt. Hierdoor krijg ik acceptatie met mijn leven en
met mijn geaardheid en kan ik het met liefde omarmen.

Shasja



Next »