Na aanleiding van mijn laatste
schrijfsel, en een reactie die ik daar onder kreeg, zette het mij aan
het denken. Zelf spiegeling. Als ik echt acceptatie met mezelf heb,
zou een ander mij niet moeten kunnen raken met hun gedachtengoed. Dan
zou ik daar boven moeten staan. Wat is het dat het zo binnen komt, is
het, het kind in mij die nog steeds wil voldoen aan een perfect
plaatje? Nog steeds op haar tenen loopt om aardig gevonden worden?
Nog steeds zich zelf niet geaccepteerd heeft. Omdat er ergens nog
verborgen harde woorden in mijn oren klinken? Dat ik niet goed genoeg
ben. Dat alles wat er gebeurd mijn schuld is. Waarom kan ik het niet
loslaten? Wat geweest is, is geweest, maar god wat is dat moeilijk.
Ergens is er opnieuw een link met het verleden geopend, en oude
wonden zijn weer bloed aan het verliezen. Ik ben zo moe aan het
worden door de gedachten beelden die verschijnen.

Mijn geloof uit de kindertijd, waar
niemand echt belangstelling had voor het kleine meisje dat zoveel
problemen had. Zo met allerlei gedachten gevoelens overmand werd. De
nachten vaak zo angstig waren. De mensen die mooie woorden hadden
maar ondertussen alleen maar het zelfde blate en niet de woorden
naleefden die ze zelf verkondigde. Ligt daarin de pijn van het
geloof? En waarom ben ik toch zoekende? Terwijl mijn gedachtengoed zo
heel anders is dan wat christenen geloven. Maar toch tijdens het
gebed, bad ik tot Jezus om mijn pijnen weg te nemen, mij de kracht te
geven om het verleden echt los te laten. Want oooo wat zit daar nog
veel verborgen, en net wanneer ik denk, dat ik het een plekje gegeven
heb. Gebeurt er weer iets in het heden waardoor er pijnen van het
verleden aan de oppervlakte komen drijven. Ik besef dat het verleden
een onderdeel van mijn bestaan is. Bij dit leven horen deze
gebeurtenissen. Maar soms denk ik weleens dat er teveel gebeurt is.
Hoeveel kan een mens aan? Verwerken is nog niet zo makkelijk.

Ik verdwaal regelmatig opnieuw in mijn
verleden. Ergens moet k toch gewoon los kunnen laten. Misschien dat
daarom dit liedje me aanspreekt de rivier.
Misschien dat daarom Jezus zo belangrijk voor me is. Zijn leven, die
ook zwaar was, een puur ziel die voor de liefde leefde. Ik die voor
de liefde leeft.

Shasja