Nog even van de warmte genieten iets
wat ik een lange tijd zal moeten missen. Nog even, kijk ik achterom
daar waar alles begon. Afscheid nemen doet pijn vooral omdat ik naar
een plek zal gaan waar het zoveel kouder is. Ik kijk mijn liefste
aan, al zo lang samen, een moment vloeien we samen worden één het
zal een leven duren voor we weer echt samen kunnen zijn, één kunnen
worden. Dan is het toch echt tijd om te gaan, de moeder is gekozen.
Samen beginnen we aan onze taak. Een onuitgesproken belofte.

Loslaten is altijd moeilijk maar als
het om je liefste gaat word het veel moeilijker, het weten wat voor
pijnen het zal moeten doorstaan. Een vrijegeest een reiziger die
alles van uit de liefde doet onbaatzuchtig. Deze vrijegeest zal
getest worden gegeseld en dat puur omdat het wil voelen, weten wat het
is om mens te zijn. En van daaruit het doel te behalen wat het voor
ogen heeft. Ik heb er respect voor en in zeker zin is dat de reden
waarom ik van ‘haar’ hou. En ik bij ‘haar’ blijf wat ze ook doet, een
reiziger die al zo lang van thuis afgedwaald is. Liefste ik zal je
waar ik kan bijstaan, en daar lig je nu, als een baby, vele dingen
vergeten om zo zuiver mogelijk aan dit leven te beginnen. Zelfs mij
herken je niet echt meer, nu je nog zo klein bent heb ik de
mogelijkheid om je mee te nemen en je de liefde te geven die jij zo
nodig hebt. Het zal jaren van je aardse leven vergen voordat je weet wie
jij bent en ook waarlijk zal begrijpen waarom je voor dit lezen koos.
En zal gaan inzien wat wij van elkaar zijn. Maar voor nu kleine
slaap ik waak over je mijn kleine Shasja.

Het
weten in mij aanwezig ook al ben ik veel dingen vergeten diep in mij
sluimert het zodat ik ook op jonge leeftijd wijze uitspraken kan gaan
doen. Uitspraken waar de volwassenen niet weten hoe ze hier mee om
moeten gaan. Een voorbeeld hiervan wat ik ooit tegen twee volwassenen zei:
“Als je voor één mens goed ben geweest heb je niet voor niets
geleefd.” Een uitspraak die genegeerd werd want wat moesten ze hier
mee? Waar haalde dit kind deze wijsheid vandaan? Hoe konden zij weten
dat daar de kern van waarheid in lag. Een aantal levens heb ik puur
voor één ziel gedaan. Ik werd genegeerd en dat bracht me in
verwarring want waarom zag men het niet zoals ik het zag? Mijn moeder
voelde intuïtief aan dat ik anders was. Het moet haar af en toe met
hele grote vraagtekens gegeven hebben. Het gaf haar ook eenzaamheid
want niemand anders scheen te zien dat haar kind anders was.
Opmerkingen die ze naar haar hoofd kreeg van de buitenwereld ‘ Zij is
net als mijn kinderen. Het is een periode waar ze in zit.’ Maar mams
wist dat het iets was wat ze niet thuis kon brengen. Het frustreerde
haar, omdat het niet te kunnen doorgronden. Ik was haar kind maar ze
herkende zo weinig van zich zelf in mij. En dit maakte dat ze het
moeilijk vond om met mij om te gaan. Ze probeerde me op te voeden en
te vormen. Maar me helemaal ombuigen lukte nooit helemaal. Er waren
momenten bij dan voelde ze intens verdriet om dit kind wat maar geen
aansluiting leek te vinden bij de ander. Dan huilde ze in stilte hete
tranen.


Een punt in je leven waar ik je niet
echt bij kan helpen alleen je pijn verzachten. Wanneer je slaapt. je
mee kan nemen waar het zoveel mooier is. We wandelen dan door mooie
bloemen velden. Jij kleine pure ziel die zo graag wil, en de wereld om
haar heen maar niet lijkt te begrijpen. Ik probeer zoveel mogelijk om
nare ervaringen te blokkeren om de pijn niet op deze leeftijd al ten
volste te hoeven voelen. In je slaap droog ik je tranen. En soms
huilen we samen. Want jou pijn is ook mij pijn, al begrijp jij dat nu
niet. Nog even kan ik bij je komen, maar uiteindelijk komt het punt
dat ik je voor een langere periode los moet laten. Je bent dan te
menselijk geworden. Toch ook dan zal ik over je waken. Ik zie je
opgroeien zie dingen gebeuren, zie hoe je met het gene omgaat. En dan
komt het punt dat ik je los moet laten en dat doet pijn. Ons afscheid
jou tranen en ook die van mij. Toch blijf ik bij je, soms weet ik dat
jij me voelt. Want echt weg ben ik niet, nee liefste dat nooit. En
dan komt het punt dat het tijd is, tijd om wakker te worden. Het
verheugd mij, maar ik weet dat je pad die je nu gaat volgen niet
zonder slag of stoot zal gaan. Langzaam beetje bij beetje probeer ik
je duidelijk te maken hoe het is. Ik laat het jezelf ontdekken omdat
ik weet dat dit de enige manier is dat jij het zult begrijpen. Nu
zijn we weer samen, ik weet dat je het soms nog moeilijk hebt om het
allemaal een plekje te geven, zelfs misschien te geloven of het
klopt wat jij voelt en ervaart. Maar ik ben super trots op jou!

Sheela en Shasja