Vorige levens, al velen gehad, ben
eerlijk gezegd te tel kwijt geraakt. Ook aan de aarde ben ik nu al
heel lang verbonden. Een aantal van die levens heb ik in mijn boekje
verwerkt, dat zijn enkel een fractie van de levens die ik hier op
aarde geleefd heb. Maar wat is het doel om elke keer terug te komen?
Voor de meesten om een volmaakte ziel te krijgen, de aarde is een
plek geworden om te leren, te verwerken. Ik had eigenlijk al niet
meer terug hoeven, toch waag ik elke keer weer de sprong, om de
laatste puntjes op de I te zetten. Toen ik mijn reis begon was ik
nieuwsgierig naar het menselijke ras en de planeet die aarde hete.
Een planeet die zo uniek was, de wezens die er levenden zo primitief
nog. Een planeet met zoveel mogelijkheden, zo wild nog, niet getemd.
Een planeet om verliefd op te worden. En dat werd ik. Ondanks dat de
mens hard en meedogenloos was de vele dieren die er waren maakten
zoveel goed, de planten, en alles wat er groeide en bloeide het had
een onwaarschijnlijke aantrekkingskracht op me. Omgaan met de mens
bleek nog niet zo eenvoudig vaak waren mijn levens kort en heftig. De
dood vaak op jonge leeftijd. Dit vond ik eerlijk gezegd geen
probleem, het gaf me de kans om zoveel mogelijke culturen/rassen van
de mens te ontdekken.

Toch waren er ook levens bij wat op
zijn zachts gezegd zwaar kloten waren. Toch probeerde ik om een
kleine bijdrage te leveren aan het menselijk bestaan. Al gauw
bemerkte ik dat ik de lat niet te hoog moest leggen, de massa de
grote groep was niet te bereiken. Hun driften en Ego waren te sterk
ontwikkeld, en ook het verstand begon de mens in de weg te staan.
Eenzijdige ontwikkeling is nooit goed. Bij de mens gebeurde dit
duidelijk ze verloren de banden met hun omgeving en gingen zich
afsplitsen van de andere levende wezens van de planeet. Zelfs van
elkaar, de afkomst ging er ineens toe doen. En goud/geld, rijkdom,
goederen gingen een belangrijker rol spelen, meer nog dan een mensen
leven. Ik en ook anderen probeerden de mens in te laten zien dat het
anders moest en kon. Vaak volgde de dood hierop, de massa wil niet
veranderen, of kan niet veranderen. Dus ik ging de lat lager leggen,
een kleine groep of een enkeling. Dat werd mijn doel, soms lukte het
me. En dat gaf een voldaan gevoel. Mijn laatste 3 levens zoals ik in
mijn boek beschreven heb, was ook voor een enkeling, een kleine
groep, een moeder die haar laatste levensdagen liefde mocht ontvangen
van haar zoon, de onvoorwaardelijke liefde van haar kind. Dit gaf
deze ziel de mogelijkheid om te ontwikkelen. Het kleine meisje die
het leed niet alleen hoefde te doorstaan maar haar broertje die haar
bij stond tot het bittere eind. Voor deze ziel de mogelijkheid om
veel oud-zeer van vorige levens los te laten.

Mij één laatste leven geeft ik toe
daar heb ik mijn doel niet bereikt, met het gevolg dat ik een keuze
voor mijn huidig leven ging maken. En weloverwogen waar ik voor
zorgde dat mijn vrijheid beperkt zou blijven, en ik gedwongen zou
worden om dit leven af te maken. Dat ik mijn doel zou halen. Dit
leven vergt het uiterste van me. Toch ga ik door, al een aantal
vorderingen heb ik behaald en daar ben ik blij mee. Toch begin ik moe
te worden van het reizen. Uit dat oogpunt vandaan schreef ik dit
gedicht. Die ook in mijn boek te vinden is. ‘Mijn band met de
aarde. ‘

Mijn
tijd zit erop.

moederaarde
mijn tijd zit erop
heb alles gedaan wat in mijn vermogen lag
geen
leven dat ik niet begon
fouten gemaakt triomfen behaald
dingen
die fout waren recht gebreid

Lieve
dieren mijn tijd zit erop

heb dingen gezien gevoelens ervaren

hier
sta ik nu

een engel gevangen in een lichaam

ik doe datgene
waarvoor ik kwam

unieke plantenwereld mijn tijd zit erop
ik
heb de mensheid aanschouwd
verleden heden en toekomst
het is
klaar
mijn strijd is gestreden

vaarwel
wereld mijn tijd zit erop

van af het eerste moment werd ik tegen
gewerkt

is er geprobeerd mij kapot te maken

het heeft me
gevormd nooit misvormd

en elke keer kwam ik sterke uit de
strijd


goede zielen mijn tijd zit erop
Ik doe mijn ding
waarvoor ik hier gekomen ben
mijn pad is eenzaam
ik verspreid
mijn licht
een enkeling zal het pakken
voor hen ga ik nog even
door

Ik
ga door, met sommige mensen heb ik inmiddels opnieuw een dieper band
opgebouwd, mijn pad word steeds duidelijker. Bloedbanden zeggen me
niets, mijn aardse naam\lichaam ook dat zegt me weinig. Het is enkel
een middel om hier te leven. Toch de mensen die me dierbaar zijn
liggen me diep aan het hart. Velen heb ik daar inmiddels zitten,
sommigen hebben mijn huidige leven inmiddels verlaten, door de dood,
of omdat het gewoon niet zo mocht zijn. Mijn liefde voor hun blijft
bestaan. Nog even en dan ben ik weer thuis.

Shasja

Kijk ook op mijn site