Mijn dankbaarheid

Tranen met tuiten gehuild


jouw zo gemist


mijn kleine engel


niet meer om jouw grappige capriolen
lachen


jij maakte mijn leven zoveel mooier




Regelmatig huilde ik mezelf in slaap


jij was mijn zonneschijn


mijn optrek punt op moeilijke moment


jouw vacht ving regelmatig mijn tranen
op


ik voelde me verlaten




Mijn omgeving keek me soms vreemd aan


je was immers ‘maar’ een hamster?


maar je was mijn kleine engel


een stukje van mezelf was doodgegaan


hoe moest ik verder?




Nog meer verdriet


een ander hamster ging dood


hiervoor zou een nieuwe komen


en daar was het besef


jij zou terug komen




Mijn dochter zocht een beestje uit


nu nog helemaal kaal


we moesten wachten tot je groot genoeg
was


af wachten of ik gelijk had


en zo kwam je bij ons




ik voel het


jij bent het echt


hoe je naar me kijkt


hoe je naar mij luistert


opnieuw weer een lach


zo blij dat jij er bent




Dankbaarheid


ik word er stil van


buig mijn hoofd


het leven kan fijn zijn!


een mooi ziel


ook al ben je klein.


Naar dit gedicht geschreven te hebben,
zullen er misschien mensen zijn die hier vraagtekens bij zetten. Een
dier die terug komt uit de dood? Reïncarnatie voor een dier? Iets
wat misschien naar het land der fabelen verwezen word. Er zijn zelf
stumpers bij die denken dat dieren geen ziel hebben. Maar ik voel en
weet dat energie van een dier veler maler puurder is dan van een
mens. En in mijn ogen veel beter ontwikkeld. Niet vertroebelt door
Ego en Haat! Dieren kennen geen haat, geen wraak gevoelens. En alleen
daarom al staan ze voor mij boven de meeste mensen.


Mensen intelligent?

De meeste mensen denken dat we veel
verder ontwikkeld zijn dan dieren, alleen omdat wij ons zelf zien als
slimme wezens. Wij kunnen moeilijke wiskundige dingen oplossen,
huizen bouwen, straten aanleggen, ziektes genezen. Dus het mag
duidelijk wezen dat we veler maler slimmer zijn dan dieren! En ik zet
hier groter vraagtekens bij. Kijk om je heen, en zie dan wat wij met
onze omgeving doen! In mijn ogen niet echt een teken van een
intelligent ras. We vermoorden elkaar, putten moederaarde uit we zijn
bezig om onze eigen planeet bijna de genade slag te geven! Hoezo
intelligent? Maar goed ik dwaal af.

Reïncarnatie bij dieren bestaat, net
zo als bij mensen er zijn geen wezenlijke verschillen, alleen dat de
mens vaak niet bewust zijn dat wij hier gekomen zijn om er wat moois
van te maken. Dat we allemaal uit dezelfde bron komen. En in feiten
dat we allemaal gelijk zijn. Met een eigen doel taak om te
ontwikkelen en een verlichte ziel te worden. Dieren doen gewoon
waarvoor ze hier gekomen zijn, een Bij bestuift bloemen. En een hond
is gewoon een hond. Ze leven hun leven zoals het hoort waarvoor ze zijn
gemaakt.

Wij behandelen dieren en ook onze
medemensen schandalig. Word het niet eens tijd dat we wakker worden
en gaan zien waar het in het leven echt omdraait? De eenheid en
liefde. Liefde voor het leven, liefde voor elkaar. Want dat is op het
einde het enige wat telt! Niet wat je op de maatschappelijke lader
bereikt hebt, hoeveel geld je verdient hebt. Neen hoe wij met elkaar
omgaan en met onze omgeving. En ik denk dat we daar nog heel wat te
doen hebben!


Mijn engeltje

Zo nu mijn persoonlijke ervaring. De
meeste mensen zijn niet echt aardig voor mij geweest. Van af mijn
prille jeugd zijn er dingen gebeurt wat nooit had mogen gebeuren.
Juist de verbintenis die ik met mijn omgeving voelde gaf mij de
kracht om door te gaan. De verwondering die ik vond in bijvoorbeeld
een mooie bloem, bomen, de natuur. Hoe alles op elkaar afgestemd was.
Een dier die zich liet aaien, zijn kop op mijn been legde. Me een
lik over mijn had gaf. Mijn eigen huisdieren waar ik mijn verhaal aan
kwijt kon. Me troostte op moeilijke momenten, zonder een oordeel of
veroordeel. Ik mocht zijn wie ik was. Bij dieren voelde ik me thuis.

Ook toen ik groter werd bleven dieren
een belangrijker rol in mijn leven spelen. En ook als volwassene zijn
ze heel belangrijk voor me. Mijn engeltje kwam in mijn leven op een
heel moeilijk moment. Bijna verdronk ik in mijn eigen leed uit mijn
verleden vandaan. Moe geslagen en bijna verslagen. Ik kreeg haar van
mijn oudste dochter omdat mijn eigen hamster dood was gegaan. Ze gaf
mij haar diertje om bij mij, mijn pijn te verzachten. Door deze
onvoorwaardelijk liefde gaf het mij de kracht om door te gaan. Al
gauw bleek het beestje zoveel meer te zijn. Ze maakte me vrolijk en
ving regelmatig mijn tranen op. Zij werd mijn kleine zonneschijn mijn
engeltje. Ik herkende in haar ook mijn parkietje die ik in mijn
tienertijd had. Zij maakte mijn leven draaglijk.

Tuurlijk weet je als mens dat een
hamstertje niet zou oud word maar een paar jaar kan leven. Weet
je dat je spoedig afscheid zult moeten nemen omdat de tijd gekomen
is om het aardse bestaan los te laten. Al was ik er niet op
voorbereid hoeveel pijn dat zou doen als mijn kleine engel er niet
meer zou zijn. Het trof me zo hard, dat er een stukje van mezelf leek
te zijn doodgegaan. De eerste dagen voelde ik dat ze bij me was, ik
kon met haar ‘praten’. Even was ze een onderdeel van mezelf geworden.
Maar ik wist ook dat ik haar niet vast mocht houden. En uiteindelijk
ging ze door naar het licht. Mijn verdriet bleef, zoiets had ik zelf
nog nooit meegemaakt bij het afscheid nemen van een dier. Meestal
vervaagde mijn verdriet wel, en werd het gemis veel minder. Ik
probeerde mijn aandacht op mijn andere dieren te richten. Maar
wanneer ik in bed lag en probeerde te slapen gebeurde het regelmatig
dat ik mezelf in slaap huilde.

Schijnbaar heeft ze mij verdriet
opgepikt, tuurlijk zo’n klein engeltje ziet dat en voelt dat wel. Ze
wachtte haar kans af. Toen het hamstertje van mijn oudste dochter
kwam te overlijden. Voelde ik heel sterk dat de nieuwe hamster die
zij uit zou zoeken, mijn kleine engel zou zijn. Ik vertelde dat ook
aan haar. Ze geloofde me. En ja het diertje wat er gekomen is, voelt
het zelfde. Mijn verdriet is verdwenen, en opnieuw is er een diertje
wat mij een lach bezorgt en mijn leven veel dragelijker maakt. Ik kan
alleen maar dankbaar zijn.

Shasja

Kijk ook op mijn site.