Het gebeurde in het jaar 2013, die zondag zocht ik de kerstspullen
bij elkaar die her en der verspreid lagen op zolder. Knarsetandend
kwam ik tot de conclusie dat we toch wel erg veel troep op zolder
hadden staan, en het eigenlijk hoog tijd werd om het eens te gaan opruimen. Maar niet nu, nee eerst de kerstspullen ik ging aan trekken en schuiven en ja hoor daar was de doos met kerstballen en
slingers, muziekhuisje en daar de kerststal. mijn oudste dochter vond
nieuwe beeldjes voor de stal en vroeg, of dit jaar de nieuwe erin
mochten, ze waren er nu immers groot genoeg voor. Ik dacht even na en
kwam tot de conclusie waarom niet? Gingen ze kapot, dan tikte ik aan het
eind van het jaar of het nieuwe jaar wel nieuwe op de kop, want tegen die tijd waren kerst spullen toch in de opruiming. Voldaan nam ze de
spullen mee naar beneden. Even later was ze terug, en ook mijn zoon
kwam met zijn slaperige kop kijken wat voor geluiden er allemaal van
zolder kwamen

Eindelijk had ik onze kunstkerstboom gevonden en met wat sjorren
en trekken kwam die los van zijn plek. Zoon en dochter lief namen de
taak op zich om de kerstboom naar beneden te nemen. Althans op de
eerste verdieping te krijgen. De kerstboom gewikkeld in plastic
zakken gaf een sinister beeld, de vorm deed een beetje denken aan een
lijk. Zoon lief was tot de zelfde slotsom gekomen, hij keek me
ondeugend aan en zei:” Als jij de politie even afleid dan neem
ik het lijk wel even mee naar de schuur en zorg dat die verdwijnt.”

Ik antwoordde; β€œEen heel goed idee jongen.”
We
moesten er smakelijk om lachen. De kerstboom bleef onhandig op de
overloop liggen, mijn oudste dochter ging naar beneden om de
kerststal in te richten. En de andere twee kinderen gingen tv kijken
en computeren. Ik bleef alleen achter en maakte fanatiek de badkamer
schoon. Ik moest even wat op halen uit de slaapkamer en op de terug
weg knalde ik met mijn dikke teen tegen het metalen onderstel van de
kerstboom aan. Ik vloekte luid, en schold de kerstboom uit, terwijl
die er natuurlijk helemaal niets aan kon doen. Had ik maar beter uit
moeten kijken. Ik keek naar mijn teen, en zag dat het bloed er
gestaagd uitliep. Boven aan te trap riep ik om hulp, en even later
kwam mijn oudste dochter terug met de verbanddoos en begon zij mijn
teen te verbinden.

Een uurtje later stond de kerstboom op zijn plek. M. was samen met
onze jongste dochter weg dus mijn oudste dochter vroeg of ze al vast
mocht beginnen om de kerstboom op te tuigen Mijn zoon had geen zin.
Dus ik vond het prima. Ze ging aan de slag en eerlijk is eerlijk de
boom ging er prachtig uitzien. Ook de katten vonden het leuk en
probeerden met de ballen te gaan spelen. Gelukkig kon dat weinig
kwaad, want ik heb al jaren plastic kerstballen. Naar soms hele
gevaarlijk situaties waar mijn huisdieren in terecht kwamen. Van
snoer verlichting door bijten tot een stuk gevallen kerstbal
opvreten, elke keer hadden we weer geluk dat het allemaal weer goed
afliep. Katten die in de boom gingen klimmen waardoor de ballen
eruit vielen of de kerstboom viel in het geheel om. Dus ja
uiteindelijk alle glazen ballen vervangen voor plastic ballen. Ook
zit de kerstboom al jaren stevig vast geschroefd op een tafeltje
wanneer de katten nu in de boom gaan hangen valt de boom niet meer
om. Dus ik ben op alles voorbereid. Maar goed ik dwaal af de
kerstboom ging er mooi uitzien.

Een paar uur later kwam mijn jongste thuis, ze keek naar de opgetuigde
kerstboom. En toen was het huis te klein, ze werd heel boos, begon te
huilen, te schreeuwen, zij had ook mee willen helpen om de boom te
versieren. Stomme ik, wist ik veel. Onze jongste heeft een licht
verstandelijk beperking en is autistisch. Ik kan je vertellen wanneer
die boos word dat, dat ook echt met heel veel geluid gepaard gaat.
Daar zat ik dan als moeder, wat moest ik doen? Ik kon toch moeilijk
de kerstboom weer af gaan tuigen omdat dochter lief ook mee had
willen helpen. Een groot dilemma op zo’n moment. Ik probeerde haar
rustig te krijgen door te zeggen volgend jaar zal ik het onthouden!
Dan mag jij mee helpen. Maar de kleine meid bleef ontroostbaar. Plots
uit het niets gebeurde er een klein wondertje, op de bank lag zomaar
ineens een goudkleurige kerstbal. De jongste ontdekte de bal ook, ineens was ze niet meer boos
ze vroeg : “Mag ik die er in hangen? En waar komt die nu
vandaan?”
“Natuurlijk
schat! Die bal is op jou blijven wachten denk ik.”

Er verscheen een
stralende lach op haar gezicht. Ze voelde zich heel bijzonder. Mijn
oudste dochter keek mij verbaasd aan en zei: “Hoe kan dat nou?
Ik heb alle ballen er ingehangen.”
Ik
glimlachte en antwoordde: “Die bal mocht je zus er in hangen.”

Een kleine kerstwondertje waar ik nu tegen deze tijd van het jaar aan terug moet denken.
Wonderen bestaan je moet het alleen willen zien.

shasja

kijk ook op mijn site.